Zemsta Świętego / Vendetta for the Saint (1969), reż. Jim O'Connolly, cz. VII

     Dzisiejszym wpisem kończę wizytę śladami Świętego po Naxxarze.

      Okolica kościoła dość istotnie się przeobraziła. Chodzi mi głównie o to, że w latach 60-tych nie było wyraźnie zaznaczonych chodników i jezdni. Mam wrażenie, że dzięki temu miejsce to wydawało się bardziej przestrzenne. Druga rzecz to zaparkowane obecnie w każdym możliwym miejscu auta, które faktycznie wizualnie zacieśniają tę ulicę.

     Oglądając film byłem przekonany, że scena dialogu (z której pochodzą trzy kolejne screeny) była kręcona w studio. Przede wszystkim oświetlenie na takie wyglądało (szczególnie w porównaniu z sąsiadującymi ujęciami). Po drugie, tło w tym miejscu wydawało mi się bardzo uproszczone, zwłaszcza gdy porówna się je z wcześniej ukazaną lokacją. 

      Gdy trafiłem jednak na miejsce, okazało się że byłem w błędzie. Całość faktycznie została sfilmowana na miejscu. Uliczka, w której Templar rozłożył zbirów naprawdę jest taka uboga pod względem architektonicznym.

     Ale nawet w tak skąpym środowisku można wyłapać zmiany. Patrząc na to zdjęcie akurat wszystko wydaje się być inne: od chodnika, przez rurę przy ścianie, po kafle na niej, których ułożenie jest inne na obu zdjęciach. 

Zemsta Świętego / Vendetta for the Saint (1969), reż. Jim O'Connolly, cz. VI

     Kolejna seria zdjęć ze Świętym spod kościoła Matki Bożej Zwycięskiej w Naxxarze.

     Templar wdaje się w bójkę z miejscowymi zbirami. Akcja ma miejsce przy bocznej uliczce sąsiadującej z filmowym bankiem. Z tej perspektywy otoczenie prawie się nie zmieniło.

     Nieco inaczej wygląda budynek po drugiej stronie. W jednym z poprzednich postów pojawił się już ten róg, ale teraz widać szerzej wejście do lokalu, który obecnie znacznie bardziej tętni życiem.

     Widok w stronę kościoła również nie razi drastycznymi zmianami.

     Gdyby w świadomości turystów zakwitła wiedza, że pewien Święty dotykał kiedyś tego ogrodzenia, po jakimś czasie mogłoby ono błyszczeć jak niejeden obiekt znany z podobnych historii. 

Zemsta Świętego / Vendetta for the Saint (1969), reż. Jim O'Connolly, cz. V

     Święty dopiero co przybył do Palermo i już zaczyna pakować się w kłopoty...

      W poprzednim poście Simon udał się do banku sprawdzić kilka szczegółów, a teraz opuszcza go nie spodziewając się nadchodzącej zasadzki. Frontowa część ogrodzenia pozostała niezmieniona, co na prawie pół wieku wydaje się być dobrym wynikiem. Z jakiegoś powodu natomiast zastąpiono boczny jego fragment.

      Sąsiadujący z "bankiem" budynek doczekał się już dużo większych zmian. Pojawiło się kilka nowych okien, skrzynki, rurki, a nawet jakieś pokrycia w chodniku.

     Drzwi prowadzące do wnętrza budynku też zmieniły swój charakter, prawdopodobnie jako samo przeznaczenie tego lokalu, w którym obecnie mieści się kawiarnia. 

Zemsta Świętego / Vendetta for the Saint (1969), reż. Jim O'Connolly, cz. IV

   Ponownie stary dobry Święty i ponownie jeszcze starszy Naxxar.

     Ciężko by było odhaczać różnice w takim wąskim ujęciu. Z wyjątkiem tej drobnej we fresku nad drzwiami, ta najważniejsza nie daje o sobie zapomnieć - Rogera już nie ma.

     Wejście do banku ulokowano w znajdującym się naprzeciw kościoła budynku. Obecnie mieści się tu restauracja, co ciekawe, zarządzana przez rodzinę z włosko brzmiącymi nazwiskami.

     Opis restauracji wskazuje na to, że funkcjonowała ona już w czasie kręcenia serialu, więc umieszczenie włoskiego banku w miejscu zarządzanym przez włochów wydaje się naturalnym posunięciem.

Zemsta Świętego / Vendetta for the Saint (1969), reż. Jim O'Connolly, cz. III

     Roger Moore, a właściwie Simon Templar, kontynuuje swoją prywatną misję ścierając się z włoską mafią w plenerach Malty.  

      Kolejny przystanek to miasteczko Naxxar mieszczące się przy wschodnim wybrzeżu wyspy. Tutaj dwójka opryszczków pracujących dla głównego przeciwnika Świętego wda się w bezpośrednią bójkę z nim. Zanim dotarłem na to miejsce byłem przekonany, że będzie ono znacząco inne niż na filmie i niestety nie zaskoczyłem się. Daleki horyzont widoczny nad ulicą został zasłonięty przez bliżej rosnące drzewa, a spora część placu jest pozastawiana samochodami. Zniknęła ta swojskość, którą czuć było z filmu. 

      Schody przy kościele nie mogły się za bardzo zmienić i istotnie cała ta strona prezentuje się bliźniaczo podobnie. Grupa znajomych spędzająca upalne południa na wspólnych rozmowach w takich publicznych, zacienionych  miejscach to norma w tym kraju.

     Wspomniani wcześniej faceci od czarnej roboty, widoczni również na pierwszym zdjęciu, tutaj są pokazani z bliższej perspektywy. Schody, balustrada po prawej stronie, być może i drzwi zostały zamienione, ale najciekawsze jest to, że ślad ciągnący się przez całą długość ściany jest niezmiennie obecny w tym miejscu.