Dzień Tryfidów / The Day of the Triffids (1962), reż. Steve Sekely, Freddie Francis

     Od kilku miesięcy moje filmowe zainteresowania kierują się w stronę filmów science fiction lat 50-tych i 60-tych. Często są to produkcje po prostu nudne, ale lubię je "wertować" ze względu na inne walory, które często się w nich pojawiają. Bywają takie, które są tak głupie, że aż śmieszne. Inne posiadają fajne wyobrażenie o przyszłości, nazywane retrofuturyzmem, które mnie pociąga swoją naiwnością, stylem czy nieprzeciętną wyobraźnią. Ale jest kilka takich obrazów, które mają wciągający klimat albo po prostu są ciekawe i chętnie kiedyś do nich wrócę. "Dzień Tryfidów" z 1962 roku jest brytyjską adaptacją powieści Johna Wyndhama wydanej w 1951 roku. Film ma charakter apokaliptyczny: cała planeta pada ofiarą dwutorowo ciągnącej się katastrofy. Film nie trafił do mojego zestawienia najciekawszych produkcji, ale podczas jego oglądania dość mocno się zaskoczyłem, bo w pewnym momencie pojawia się w nim lokacja, która wydała mi się bardzo znajoma. 

     Mowa o barcelońskim Poble Espanyol, znanym już na blogu z filmu "Pachnidło". Szykując się do tamtej wycieczki albo nie trafiłem na "Dzień...", albo ominąłem go uznając za mało istotny hiszpański film (wiem, że to nie fair tak mówić, ale po prostu wątpiłem w możliwość znalezienia jakiegoś historycznego filmu). Charakterystyczne łuki i okna nad nimi pojawiają się dosłownie na dwie sekundy, ale to wystarczy żeby je rozpoznać. Bohaterowie znajdują się akurat w Hiszpanii, więc uznałem za prawdopodobne, że ujęcie było tam kręcone. I po sprawdzeniu okazało się to prawdą. 

     Porównałem zdjęcia które mam z wycieczki z ujęciami filmowymi i udało mi się dopasować względnie poprawnie dwa z nich. Pewne drobiazgi różnią te miejsca, ale istotną zmianą jest balkon, który został dobudowany po nakręceniu  filmu, choć ciężko mi powiedzieć kiedy dokładnie. Aż tak dużej różnicy nie widać na porównaniach z "Pachnidła".

Troja / Troy (2004), reż. Wolfgang Petersen, cz. II

     Czas na kolejne lokacje z epickiego filmu "Troja" Wolfganga Petersena.

     Dzisiaj będzie to okolica jednej z najpopularniejszych plaż Malty - Ghajn Tuffieha (sąsiedztwo innej znanej plaży - Golden Bay). Mało na tej wyspie plaż piaszczystych, a wspomniana należy właśnie do tych wyjątków. Tutaj Odyseusz zostaje zagadnięty przez greckich wysłanników. Co przede wszystkim zostało zmienione to fragment wzniesienia, który został dodany do płaskiej skały na wprost. 

     Niestety odnalezienie dokładnego miejsca w którym znajdowało się drzewo z siedzącym pod nim aktorem nie było możliwe. Sugerowałem się między innymi odległością od ścieżki, którą idą statyści i linią brzegową, ale wciąż nie mam pewności jak blisko byłem właściwego miejsca.

     Obecnie nie ma tu żadnego śladu po drzewie, które, wszystko na to wskazuje, było sztuczne. Pamiętam, że w miejscu po którym krążyłem znajdowała się tablica pamiątkowa, wspominająca coś o jakimś Żydzie, co mnie zdziwiło (strome, zarośnięcie zbocze to dość nietypowe miejsce na jakiekolwiek znaki). Zdjęcie w tym kierunku zrobiłem dla formalności; chyba nigdy się nie dowiem jak blisko byłem właściwego miejsca.

Hrabia Monte Christo / The Count of Monte Cristo (2002), reż. Kevin Reynolds, cz. III

     Kolejne spojrzenie na dość oryginalną lokację z filmu "Hrabia Monte Christo".

     Widoczny tutaj fragment wydrążonej ścieżki to jego najszersza część. Wzdłuż niej pojawiły się sporej wielkości kamienie, raczej przyniesione tu siłą wody niż spadające z góry.

     Pisałem wcześniej, że mimo ciekawych widoków ten szlak był praktycznie pozbawiony turystów. Ja sam nie odważyłem się przejść po tych schodach.

    Na tym zdjęciu lepiej widać ich umiejscowienie: prowadzą tuż nad kotłującą się wodą. Nie ma się tam czego złapać, a jedyna myśl jaka mi wtedy przychodziła do głowy to pytanie "z jaką siłą bezwładne ciało uderzałoby w skały?"

     Kto oglądał film ten może pamięta, że to ujęcie właściwie rozpoczynało scenę tutaj kręconą, ale zostawiłem je na koniec, bo jest najciekawsze. Filmowcy mieli szczęście, że w momencie kręcenia most prowadzący na falochron jeszcze nie istniał (oryginalny został zniszczony podczas II wojny światowej, a nowy postawiony w 2012 roku). Dzięki temu mogli sobie pozwolić na szerszą panoramę, w której zmieściły się jeszcze dwa statki.

Monachium / Munich (2005), reż. Steven Spielberg, cz. VII

     W tym poście przenosimy się do przeciwległego do Valletty doku, w miejscowości Bormla. Tutaj została zrealizowana scena krwawego ataku w Beirucie. 

      Agenci w początkowej części tej sekwencji przebrani są za kobiety, żeby dostać się jak najbliżej strażników. Pomijając różnicę pomiędzy porami, w których oba zdjęcia zostały zrobione, całe otoczenie jest dość gruntownie przerabiane. Nie ulega natomiast wątpliwości, że stróżówka została postawiona specjalnie do filmu. 

      Kolejne ujęcie, w którym nieoceniony okazałby się dron. Wygląda na to, że otoczenie doku zostało solidnie przerobione, ale moim zdaniem największą rolę w przystosowaniu tego miejsca do filmowych realiów odegrało światło, którego źródła w zdecydowanej większości zostały zainstalowane na okres zdjęciowy.

      Druga strona zbiornika wodnego do dzisiaj przechodzi metamorfozę. Zaniedbany podczas produkcji budynek, który został zmieniony w melinę terrorystów, za jakiś czas będzie czymś w rodzaju apartamentowca.

     Robienie dwóch ostatnich porównań może się wydawać bezcelowe, ale jednak pokazują one w jakim stopniu zmienia się dawny plener filmowy, chociaż pewnie lepszy efekt będzie widoczny po zakończeniu remontu. 

World War Z (2013), reż. Marc Forster, cz. II

     Dzisiaj czas na kolejny fragment Jerozolimy pokazanej w filmie "World War Z", a nakręconej przy wybrzeżu miejscowości Floriana (tj. bliskie sąsiedztwo portu dla łodzi i statków osobowych w Vallettcie). 

     W poprzednim wpisie dotyczącym tego filmu pokazałem zdjęcia z bohaterami obserwującymi tę strefę z balkonu. Istotnie, owy balkon mieści się w jednej z ciągnących się po prawej stronie kamienic. Natomiast powyższe ujęcie zostało nagrane najprawdopodobniej z kranu, ale mimo różnicy poziomów widać, która część scenografii została tutaj dodana (ze zdjęć z planu wynika, że mur jest cyfrowy).  

     Parking został zamieniony na strefę graniczną, więc poza dodanym później otaczającym go wysokim murem zbudowano tutaj fragmenty rzeczywistej scenografii w postaci barier, płotów i bramek, które lepiej widać na poniższym ujęciu.

     To ujęcie jest ciekawe z powodu innej ingerencji komputerowej. W głębi kadru na filmie widać tunel wchodzący we wzniesienie. W rzeczywistości nic takiego nie ma miejsca. Droga biegnie wzdłuż wybrzeża, nie natrafiając na żadną z podobnych przeszkód. Umieszczenie takiego rozwiązania wydaje się słuszne, ponieważ w scenie ataku podkreśla niebezpiecznie zamknięty obszar, z którego trudno się wydostać.  

Zemsta Świętego / Vendetta for the Saint (1969), reż. Jim O'Connolly, cz. V

     Święty dopiero co przybył do Palermo i już zaczyna pakować się w kłopoty...

      W poprzednim poście Simon udał się do banku sprawdzić kilka szczegółów, a teraz opuszcza go nie spodziewając się nadchodzącej zasadzki. Frontowa część ogrodzenia pozostała niezmieniona, co na prawie pół wieku wydaje się być dobrym wynikiem. Z jakiegoś powodu natomiast zastąpiono boczny jego fragment.

      Sąsiadujący z "bankiem" budynek doczekał się już dużo większych zmian. Pojawiło się kilka nowych okien, skrzynki, rurki, a nawet jakieś pokrycia w chodniku.

     Drzwi prowadzące do wnętrza budynku też zmieniły swój charakter, prawdopodobnie jako samo przeznaczenie tego lokalu, w którym obecnie mieści się kawiarnia. 

Vicky Cristina Barcelona (2008), reż. Woody Allen, cz. IX

     Po dłuższej przerwie wracamy do Barcelony śladami Vicky i Cristiny.

      Bohaterem dzisiejszego odcinka jest Narodowe Muzeum Sztuki Katalońskiej (MNAC), przed którym Vicky wylewa żale swojej ciotce. Porównanie kolejny raz pokazuje jak istotnie kolor wpływa na wydźwięk ujęcia. Oba zostały zrobione w podobnej porze dnia, a jak bardzo się różnią.

     Bohaterki zmierzają do jednej z balustrad i kamera odwraca się w przeciwną stronę, pokazując panoramę Barcelony, która w tym miejscu nie doczekała się większych zmian.