Popeye (1980), reż. Robert Altman, cz. XVIII

      Co tam się dzieje? Jak wygląda wioska Popeye'a dzisiaj? Czy kolejny film z tym bohaterem, planowany na przyszły rok też pozostawi po sobie taką niezwykłą pamiątkę? Nie znam odpowiedzi na żadne z tym pytań, ale musiałem jakoś zacząć wpis :) 

       

      Przenosimy się w samo sedno zatoki, w kilka scen z użyciem statków. Wszystkie elementy scenografii, związane z tymi scenami już nie istnieją. W miejscu jednego z pomostów położono prowizoryczne płyty, po drugim - tym na którym stoją bohaterowie - nie ma już śladu. Ostatnie zdjęcie natomiast fajnie obrazuje w jaki sposób wioska została przekształcona pod kątem turystów. 

Popeye (1980), reż. Robert Altman, cz. XVII

      Zapraszam kolejny raz do magicznej wioski Popeye'a. Motywem przewodnim dzisiejszych zdjęć jest Olivia, w którą wcieliła się Shelley Duvall oraz właściwie jeden budynek, który w filmie był restauracją, ale obecnie jest to zupełnie inna konstrukcja.

 

Popeye (1980), reż. Robert Altman, cz. XVI

      Malta ze swoim bardzo bogatym doświadczeniem w produkcji filmów otwiera nowy rozdział w tej materii. Niedługo ruszą prace nad budową sceny dźwiękowej, która będzie mogła służyć do budowania i nagrywania ujęć "wewnętrznych". O takim projekcie mówiło się tam od 60 lat i w końcu dostał on zielone światło. 

     Tymczasem ja wracam ze swoimi wspomnieniami na plan filmowego "Popeye'a".

     Jak już wcześniej pisałem, część budynków przeszła gruntowną przemianę od czasu produkcji tej komedii, ale ten budynek zachował coś oryginalnego. Proszę zwrócić uwagę na dziurę w ścianie obok górnego prawego okna.

     Tutaj mamy do czynienia z jeszcze istotniejszą zmianą. O ile pierwotny budynek jeszcze stoi to jego otoczenie diametralnie się zmieniło.

          A to jedno z ciekawszych ujęć. Z tego co pamiętam, to ta teoretyczna "kapliczka" nie stała wcale na miejscu tych ruin tylko ja sobie tak błędnie założyłem.

 

Popeye (1980), reż. Robert Altman, cz. XV

      Witam się dzisiaj trzema kolejnymi zdjęciami z planu "Popeye'a".

     Pierwsze dwa to budynek, z którego wychodzi zjeżdżalnia prowadząca do zatoki. Niby konstrukcja tego domku wygląda podobnie jak w filmie, a jednak zmiany jakie tu zaszły są znaczące.

     Tego ujęcia nie mogłem dopasować idealnie ponieważ nie miałem łodzi, którą mógłbym się przemieszczać będąc po przeciwnej stronie miasteczka, a jedynie mały skrawek ziemi. Mimo tego fajnie na nim widać różnice w wyglądzie obu "czasów" tego miejsca.

     Tego natomiast ujęcia nie dopasowałem z własnej winy. W oryginale widać w tle skały zatoki, które jakimś sposobem przegapiłem na swoim zdjęciu. Efekt porównania i tak jest intrygujący.
 

Zemsta Świętego / Vendetta for the Saint (1969), reż. Jim O'Connolly, cz. XIX

      Kolejna dawka zdjęć z Malty śladami Świętego. 

     Porównanie powyżej wygląda jakby przedstawiało dwa inne światy, a to tylko kwestia zmiany ulicy i chodnika.

     Po lewej stronie od tej jezdni znajduje się największa i najpopularniejsza plaża Melliehy, natomiast kierując się w prawą stronę można dotrzeć do słynnej wioski Popeye'a. Sama droga również wygląda znacząco odmiennie od tego, jak prezentowała się pół wieku temu.
 

Popeye (1980), reż. Robert Altman, cz. XIV

 

      Kolejne zdjęcia z planu filmowego "Popeye'a". 

     Jeden z domków został kompletnie przerobiony na bar.

     Widok na wejście do domu państwa Oyl od środka.

     A na koniec widok na zatokę z przepięknie prezentującą się wodą.

 

Zemsta Świętego / Vendetta for the Saint (1969), reż. Jim O'Connolly, cz. XVIII

      Dzisiaj witam się zdjęciami będącymi kontynuacją poprzedniego wpisu nt. "Świętego". Schody przy jednej z uliczek w miejscowości Mellieha zagrały miejsce, w którym Templar był bliski schwytania przez jednego z ludzi mafii. Oczywiście z tej opresji wychodzi cało, zostawiając prześladowcę samego na pustych schodach. 

Popeye (1980), reż. Robert Altman, cz. XIII

      Koronowane dziadostwo dorwało mnie w ostatnim czasie i zabrało mi ochotę na robienie czegokolwiek, ale przecież nie można wszystkiego zostawić ot tak. Dzisiaj kolejne zdjęcia z Popye'owego świata na Malcie. 

     

     W tym wpisie główne miejsce odgrywa restauracja, która przestała istnieć po nakręceniu zdjęć. Nie ma nawet śladu po kładzie prowadzącej do głównego wejścia.

     A tak się owa kładka prezentowała, na tle całego miasteczka.

     W miejscu, gdzie kiedyś była restauracja stoi obecnie znacznie mniejszy budynek.

     Tak prezentuje się miejsce po restauracji z widokiem na główny chodnik prowadzący z góry do centrum miasteczka.

Popeye (1980), reż. Robert Altman, cz. XII

      Zapraszam na kolejną wizytę w domu Państwa Oyl.

     Pokój stołowy, a może raczej kuchnia, został drastycznie przebudowany. Oprócz położenia ścian, właściwie nic się nie zachowało z oryginalnego rozplanowania tego miejsca.

     Widok w lewą stronę również pokazuje tę tendencję. O ile na pierwszym zdjęciu widać, że spora część ściany została zburzona, o tyle tutaj duża jej część została dobudowana. Elementem, który wydaje się łączyć obie przestrzenie czasowe są belki stropowe.

     Na koniec dzisiejszego wpisu zdjęcie ściany, która również podkreśla to, jak bardzo wystrój domu obiega od tego co pierwotnie się tutaj znajdowało.

Popeye (1980), reż. Robert Altman, cz. IX

     Bohaterem tego postu będzie nieodżałowany Robin Williams na tle wioski, gdzie w 1980 roku kręcono "Popeye'a".

      Wszystkie trzy ujęcia pochodzą ze sceny, kiedy Popeye przybywa do Sweethaven.

      Wszystkie zostały wykonane na głównej uliczce tego miasteczka, stąd dość łatwo było zidentyfikować poszczególne miejsca, choć zmiany na przestrzeni tych lat są czasami bardzo duże.

     Popeye zmierza w kierunku domu na końcu wioski, w którym wynajmie pokój. My udamy się tam kolejnym razem. 

Popeye (1980), reż. Robert Altman, cz. VIII

     Dzisiaj kolejne zdjęcia z wesołej wioski Popeye'a.

      Ten domek zlokalizowałem tylko na podstawie usytuowania w stosunku do sąsiednich. Chociaż patrząc na zdjęcia wciąż można zauważyć wiele wspólnych elementów, to chodząc po ulicach wioski nie jest to już takie oczywiste.

      Kolejny budynek, który zyskał znacznie bardziej intensywne kolory niż w filmie. Zresztą, w tym wypadku nie tylko kolory uległy zmianie. 

     Na koniec jeszcze jedne domek, który wygląda jakby został wyjęty z innej bajki.

Popeye (1980), reż. Robert Altman, cz. VII

     Dzisiaj zapraszam do zapoznania się z kolejną serią zdjęć z wioski Popeye'a.

      Główna uliczka ciągnąca się przez całą długość miasteczka. Duża ilość kwiatów i drzew znacząco odmieniła filmowy krajobraz z tej perspektywy.

      To jest mniej więcej to samo miejsce, z którego było robione pierwsze zdjęcie, ale z widokiem bezpośrednio na prawą stronę. Wystająca skała wciąż tam jest, ale obecnie zasłonięta krzaczkiem.

     Budynek w którym znajdowała się poczta zmienił się znacząco, ale szyld tej placówki zachował się, chociaż w innej formie.

Popeye (1980), reż. Robert Altman, cz. VI

     Dzisiaj kolejna wizyta w wiosce Popeye'a. Znowu będzie to obszar przy porcie tego miasteczka, ale z innych niż ostatnio ujęć.

     Główna ścieżka prowadząca do centrum Sweethaven. Zasadniczo kształt całości został zachowany. Uwagę zwraca tutaj brak kładki łączącej domy po obu stronach i taras restauracji, który wyróżnia się jako najbardziej zmodyfikowany element filmowej konstrukcji.

     To samo miejsce widziane z dołu. Wspomniana kładka odegrała tu swoją rolę - to z niej zwisa siatka z ładunkiem, z którym zderzenia kilkukrotnie przypadkiem unika Popeye.

     I jeszcze widok w kierunku brzegu.

Popeye (1980), reż. Robert Altman, cz. V

     Pora na kolejną odsłonę wędrówki po wiosce Popeye'a.

      Dzisiaj będą trzy zdjęcia z miejsca, na którym Popeye postawił pierwszy raz swoją nogę w Sweethaven, a więc z okolic portu. Dróżka, którą widać po prawej stronie prowadzi właśnie z części miasteczka leżącej nad brzegiem do głównej ulicy. 

      Pierwszym człowiekiem który powitał głównego bohatera w mieście jest poborca podatkowy, który wyjechał z garażu widocznego w tym ujęciu.

     Ostatnie zdjęcie to widok w przeciwną stronę. Kładka po której poruszają się bohaterowie została kompletnie zmieniona.

Troja / Troy (2004), reż. Wolfgang Petersen

    Najgorętsza filmowa noc już za nami, ale za to na blogu dzisiaj nowy film i nowe lokacje. Tym razem przenosimy się do starożytnej Grecji szykującej się do inwazji na Troję.

     Uniwersalność plenerów Malty i tym razem przyczyniła się do zagrania Grecji. W tej scenie Achilles trenuje ze swoim kuzynem walkę mieczem. Do nakręcenia tego fragmentu wybrano dość odległe tereny, co wydaje się dobrym pomysłem, zważywszy na to jak szeroki krajobraz zdecydowano się pokazać. Najbliżej tego miejsca znajduje się miejscowość Mellieha, ale w podobnej odległości jest również Popeye Village, z tym że piesza trasa prowadząca do niej, która była zaznaczona na mojej mapie, jest obecnie oznaczona jako teren prywatny z zakazem wstępu. Wiatr daje o sobie dość mocno znać, ale widoki są naprawdę pięknie. Korekcja koloru trochę to podrasowuje w filmie, ale moim zdaniem i tak warto tu zajrzeć. 

     Na tym pustkowiu zbudowano specjalnie do filmu platformę, na której postawiono nawiązujące do greckiej architektury kolumny.

     Konstrukcja musiała być dość wysoka, biorąc pod uwagę jak duża powierzchniowo była i jak mocno zróżnicowany jest ten teren. Nie ma już po niej niestety śladu...

     ...chyba że weźmiemy za nie te oznakowania zrobione sprayem na skałach. Nie wiem co o tym myśleć. Z jednej strony nie widzę powodu, żeby ktoś inny miał tu coś zaznaczać, z drugiej to już 13 lat od czasu jak film powstał, ale znowu - klimat jest taki, że może farba mogłaby tyle wytrzymać...

Zemsta Świętego / Vendetta for the Saint (1969), reż. Jim O'Connolly, cz. II

     Jeszcze raz Mellieha i Święty podróżujący krętą jezdnią ze swoją nowa poznaną koleżanką.

     Z tego punktu widzenia ulica jest już praktycznie niewidoczna dzisiaj. Teren, który widać na moim zdjęciu (z niewielkimi drzewkami na nim rosnącymi) nie wyrósł magicznie przez ostatnie dziesięciolecia. To na jego krańcu najprawdopodobniej była ustawiona kamera nagrywająca to ujęcie. Ja niestety nie miałem możliwości, żeby wejść tak. 

     Pomijając zmianę bariery oddzielającej jezdnię od zbocza, wydaje się, że sporo pracy włożono w renowację ściany po drugiej stronie ulicy. lokacje filmowe, turystyka filmowa