Pokazywanie postów oznaczonych etykietą movie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą movie. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 12 maja 2019

Wszystko o mojej matce / Todo sobre mi madre (1999), reż. Pedro Almodóvar, cz. VII

      Po dłuższej przerwie przyszedł czas na kolejną lokację z "Wszystko o mojej matce". Większość z nas szpital odwiedza zapewne w ostateczności. Ja pokusiłem się o jego szybkie zwiedzenie w ramach turystyki filmowej i powiem, że będąc tam, czułem się raczej ja w centrum handlowym niż miejscu, gdzie leczy się ludzi.
  
     Frontowa część budynku jest przeszklona, a po otwarciu się automatycznych drzwi widzimy bardzo przestronny hol. Od czasu produkcji niewiele w tej części się zmieniło; w oczy rzucają się jedynie inne naklejki na szybach.
     Ujęcie przedstawiające pierwsze piętro zostało nagrane z kranu albo innej platformy, ja je powtórzyłem z poziomu ulicy, ale i w tym wypadku nie mam mowy o poważnych ingerencjach w budynek.     

niedziela, 5 listopada 2017

Wszystko o mojej matce / Todo sobre mi madre (1999), reż. Pedro Almodóvar, cz. VI

     Katalonia, a konkretnie Barcelona, w obiektywie Affonso Beato i świecie Pedro Almodóvara.
     Dzisiejsze trzy zdjęcia pochodzą z sekwencji przedstawiającej poszukiwania śladów swojego syna przez główną bohaterkę w ciemnych stronach Barcelony. Miejsce schadzki różnych ciemnych typów zostało nakręcone na Carrer de les Caputxes znajdującej się nieopodal dzielnicy gotyckiej, jednej z najbardziej reprezentatywnych dzielnic tego miasta.
     Klimat odizolowania został osiągnięty głównie przez kręcenie w nocy i rozstawienie kilku podejrzanie wyglądających osób po kątach, bo w gruncie rzeczy miejsce to wygląda jak przeciętna boczna uliczka.
     Oprócz drobnych elementów jak banery przy sklepach czy znak drogowy poważnych zmian nie zanotowano. lokacje filmowe, turystyka filmowa

wtorek, 27 czerwca 2017

Wszystko o mojej matce / Todo sobre mi madre (1999), reż. Pedro Almodóvar, cz. V

     Dzisiaj połączenie kina z teatrem, bo pojawiają się zdjęcia z sekwencji opowiadających o relacjach matki z synem, a potem z aktorami jego ulubionej sztuki "Tramwaj zwany pożądaniem".
     Screen z filmu zawiera w sobie dwa ujęcia, ponieważ jedno przechodziło w drugie dość długo, a zależało mi na tym, żeby pokazać te żarówki z bliska. Oprócz tego, że większość z nich wydaje się obecnie świecić trochę słabiej, to ma się wrażenie, że czystość zadaszenia pozostawia dużo do życzenia. Aczkolwiek te ujęcia był kręcone nocą, więc możliwe, że i wówczas sytuacja była podobna.   
     Wygląda stanowiska z biletami i informacją, a przynajmniej jego widoczna część, nie zmienił się w ogóle. 
     Wejście frontowe również zostaje w bardzo zbliżonej formie, a właściwie to powiedziałbym, że identycznej. Jedyne co je różni to natężenie i kolor światła, ale to już kwestia aparatu itd.

wtorek, 18 kwietnia 2017

Wszystko o mojej matce / Todo sobre mi madre (1999), reż. Pedro Almodóvar, cz. IV

     Ulica, która dzisiaj pojawia się na blogu zatrzymała mnie na dłużej niż się tego spodziewałem. Zmiany, które tutaj zaszły wprowadziły mnie w większą dezorientację, ale po szczegóły odsyłam niżej.
     Ujęcie z palmami nie było jeszcze tak trudne do zidentyfikowania, w końcu są one tutaj dość dobrym odnośnikiem. Wystarczyło tylko stanąć po ich odpowiedniej stronie i znaleźć charakterystyczne elementy budynków, pokrywające się z tym, co widać na filmie. Liście co prawda trochę utrudniły to zadanie, ale koniec końców wszystko jest tu na swoim miejscu. Między filmem a obecnym krajobrazem widać pewien zanik swojskości w tym miejscu, ale ciągle to jeszcze autentyczna Hiszpania. 
     I to jest właśnie ten problematyczny "moment". Może po dopasowaniu obu zdjęć nie wygląda to na fragment, który szczególnie trudno byłoby rozpoznać, a jednak, będąc na miejscu ciężko mi było się połapać. Wątpliwości zasiały we mnie głównie wnęki (drzwi/okna) po obu stronach: ta która już nie istnieje, zupełnie przerobiona część (po lewej) i ta, która się pojawiła, jak zresztą cała część od góry do dołu (po prawej). Prawdę mówiąc, to do czasu połączenia obu zdjęć nie byłem pewien który kawałek kamienicy jest tym właściwym, więc zrobiłem zdjęcia w kilku miejscach, tak, żeby można było na spokojnie wybrać to właściwe. 

piątek, 31 marca 2017

Mad Max: Na drodze gniewu / Mad Max: Fury Road (2015), reż. George Miller

     Jakiś rok temu pisałem o niezwykłej wycieczce, która doprowadziła mnie do miejsc, w których kręcono "Predatora". Wspominałem o miłych zaskoczeniach, które na mnie tam czekały i niesamowitej atmosferze przenikającej dżunglę. Nie opisałem jednak wszystkiego co tam się wydarzyło. Dzisiaj jest pora, żeby dokończyć moją zakręconą historię. 
     Otóż skacząc z jednej lokacji do drugiej i przymierzając się do robienia zdjęć trafiłem na parę geologów, prowadzących jakieś badania z tym rejonie. Jako że trafić tam na drugiego człowieka było nieprzeciętnie trudno, szybko wywiązała się rozmowa, która doprowadziła do małej, jednorazowej współpracy. Ludzie ci potrzebowali bowiem fotografa, który uwieczniłby ich działania w kilku innych rejonach świata. Sam bym się tak nie nazwał, ale ponieważ dla nich ważne było tylko to, żeby nacisnąć spust aparatu, szybko dogadaliśmy się co do szczegółów i po paru tygodniach korespondencji wyruszyliśmy w trasę. Nie muszę pisać, że na samej pracy się nie skończyło...
     ...bo jak mogłem odpuścić sobie "wyskok" w parę miejsc, które jakby same pchały mi się przed obiektyw. Okazało się bowiem, że wszystkie odwiedzane przez nas miejsca, mniej lub bardziej sąsiadowały z plenerami, w których parę lat wcześniej George Miller realizował swoją wysokooktanową wizję świata przyszłości. Tak, udało mi się znaleźć lokacje z najnowszej odsłony "Mad Maxa". Jak się okazało, mimo sporej ilości praktycznych efektów specjalnych nagranych przed kamerą (którym zawsze kibicuję), sporą rolę odegrały również efekty cyfrowe. Jak na przykład w tym miejscu, gdzie jaskinia została nałożona na zwykłą skałę.
     Mimo względnie niewielkiej różnicy czasu na obu zdjęciach, sytuacja znacząco się zmieniła. Droga widziana na filmie została zamknięta na rzecz innego fragmentu, przebiegającego nieopodal. Skutek - pustynia nie śpi, a gdy jest głodna, zje nawet spory kawałek asfaltu.
     W niektórych miejscach pośpiech okazał się przeszkodą nie do przejścia. Niestety nie zawsze miałem czas, żeby sprawdzić jakość wykonanego zdjęcia i efekt tego widać np. powyżej. Choć na szczęście w tym przypadki dużej straty nie ma. Ręczę, że krajobraz tutaj pozostał niemal nienaruszony.
     Ponieważ akcja rozgrywa się na rozleglej pustyni, a produkcja miała miejsce w takim właśnie miejscu, część ujęć byłem zmuszony zrobić "na oko". Ciężko powiedzieć dlaczego, ale na tej trasie, która na pewno posłużyła do tego ujęcia, nie trafiłem na krzaczek widoczny po prawej stronie (czyżby dodany potem?), jednak intuicyjnie wybrałem to miejsce, jako najbardziej prawdopodobne. 
     Kolejny niezamierzony efekt pędzenia bez opamiętania. W tym miejscu pustynia jakby trochę "urosła", co widać po konturach na moim zdjęciu.
     Jeden z moich ulubionych popisów ekipy wykonującej te szalone akrobacje. Po internecie krążyły już po premierze materiały przedstawiające zmianę krajobrazu w postprodukcji. To ujęcie jest jednym z tych, w którym naturalne tło kłóciło się nieco z tym, co reżyser chciał zobaczyć w filmie. W sumie nie dziwię się.
     Perełkę zostawiłem na koniec. Ujęcie, które pojawiło się w pierwszym zwiastunie filmu i w ogóle jest z nim dość mocno kojarzone. Podobnie jak wyżej, dalsza część panoramy została zastąpiona komputerowo, ale klepisko na którym stał Max i jego Interceptor trzyma się jeszcze całkiem dobrze.

czwartek, 10 kwietnia 2014

Lista Schindlera / Schindler's List (1993), reż. Steven Spielberg, cz. III

     Sekwencja likwidacji krakowskiego getta w pierwszej wersji scenariusza zajmowała jedynie jedną stronę. Reżyser uznał jednak, że jest to moment wymagający większej uwagi i rozpisał ją na dwadzieścia stron, co zajęło w filmie około 20 minut. Sceny tutaj przedstawione oparte są podobno na wspomnieniach ludzi, którzy brali udział w rzeczywistym wydarzeniu.  
      Filmowe getto znajdowało się na ulicy Szerkiej, w innej części miasta niż autentyczne. Nie wiem co znajdowało się tam w 1993 roku, ale obecnie ulica ta jest otoczona w dużej mierze kawiarniami. Wszystkie budynki są znacznie odnowione w porównaniu z ich filmowymi wizerunkami, a spora ilość tarasów skutecznie utrudniała zlokalizowanie konkretnych miejsc. W tle po lewej stronie powyższego ujęcia widać wysoki płot, który mógł służyć zasłonięciu niepożądanych, być może zbyt współczesnych elementów.  
      Tutaj widać tę samą ścianę co wyżej, ale z innego kąta. Przypuszczam, że w momencie kręcenia filmu nie było potrzeby usuwania aut, bo prawdopodobnie nie było potrzeba robienia parkingu w tym miejscu. Oprócz samochodów, w tym miejscu wyrosło kilka drzew i budynek. 
      Ten budynek pojawił się już w pierwszym poście traktującym o "Vincim". W tamtym filmie odgrywał on posterunek policji, który w rzeczywistości tutaj się znajduje. Tablica z oznakowaniem szpitala została oczywiście zawieszona tymczasowo. Pytanie, po jakich tablicach zostały dziury widoczne wokół niej?
     Ten sam budynek, z kamerą podniesiona o kilkadziesiąt stopni w górę. Za widocznymi tutaj oknami miała się mieścić sala chorych. Ciężko powiedzieć czy zdjęcia przedstawiające masakrę pacjentów były kręcone w tym samym miejscu.